pigneto caput mundi w śniegu. symfonia.

ouverture. grazioso.
pigneto, czyli zona, w której mieszkam. wędrując z kosmosu: italia, rzym, roma est (bo przecież ja jestem donna dell'est, czyli mieszkam w jedynej słusznej dla mnie zonie), pomiędzy prenestiną a casiliną. oto ono. pigneto, caput mundi, które swoją nazwę wywodzi od rosnących drzew piniowych.

pigneto miało kiedyś złą opinię, było nieciekawą dzielnicą, jednak w miarę pojawiania się w tych rejonach słynnych osobistości, jak np. pasolini, jak również stanowienia tła dla coponiektórych filmów i osiedlania się w tych rejonach tzw. frikettonów, czyli różnej masy dziwnych ludzi, którzy mają zapędy artystyczne, wiecznie studiują, pracują dorywczo lub zajmują się niewiadomoczym, oraz przede wszystkim w wyniku rozszerzania się wiecznego miasta, nieuchronnie stało się jedną z dostrzeganych dzielnic na mapie rzymu. doszło nawet do tego, że budują tu metro C, co moim skromnym zdaniem skończy się dla pigneto tak, jak dla trastevere, czyli mnóstwem amerykanina w sąsiedztwie. pigneto jest słynne z tego, że jest tu dużo tzw. centri sociali, czyli squatów z misją artystyczną, różnych lokali, klubów, a latem na zona pedonale jest pełno ludzi z całej dzielnicy, którzy sączą piweczko i robią bógwieco. na pigneto można spotkać ludzi różnej maści, od scenografów, fotografów, gwiazd telewizji, po extracomunitari (czyli tych spoza ue), którzy sprzedają na rogu piwo oraz trudnią się nie zawsze legalnymi biznesami. spotyka się też ulicznych artystów, muzyków i dużo studentów - bo blisko do uniwersytetu, alternatywnie modnie i w miarę tanio.

adagio. con dolcezza.

ostatnio wyszłam na pigneto z moją współlokatorką Clarą, bo stwierdziłyśmy, że dość życia starych panien i siedzenia w domu z papieroskiem i herbatą. poszłyśmy na wieczorny spacer. padał śnieg, więc jak każdy włoch nieprzywykły do śniegu, wzięłyśmy ze sobą parasolkę (tak, tak, oni noszą parasolki przeciw śniegowi). to, co mnie zaskoczyło, to fakt, że o 23, na zaśnieżonych ulicach, pełno było ludzi. tu chłopcy wesoło pogrywający w piłeczkę na środku skrzyżowania (wiadomo, że nikt nie jeździ samochodem, bo z zarządzenia burmistrza trzeba mieć zimowe opony lub łańcuchy, a mało kto je ma), tam parka odbywająca romantyczny spacer, tu grupa znajomych rzucających się śniegiem. w pewnym momencie, słyszymy głos mniej więcej z wysokości 6. piętra: "a wy obstawiacie, że będzie więcej śniegu czy przestanie padać?". ktoś najwidoczniej robi sondaże w sprawie tak niezwykłej jak opady śniegu w roma amor. 

pigneto w śniegu jest piękne. cicho opadające na parasol płatki, ślady naszych kroków na pokrytej cienką warstwą bieli ulicy. jak na piątek wieczorem - dosyć pusto, jak na śnieg w rzymie - całkiem sporo ludzi, którzy nie boją się zimy.
intermezzo. rumoroso.
jedyny lokal, w którym coś się dzieje to fanfulla, miejsce dosyć specyficzne. nie ma tam nic, ale jest tam też wszystko, czego potrzeba. tani alkohol, ciekawi ludzie, dobra muzyka. niestety czasami jest tak pełno, że nie da się wetknąć palca, a co dopiero ciała ubranego w ciepłe, antyzimowe ubrania. w dodatku, dużo jest ludzi, którzy chcą bardzo pokazać, jak dużo pieniędzy i starania wkładają w swój look. tak jak chłopiec, który pytał, czy kolczyki Cla są z masy perłowej (nie bo są z h&m za 8zika), albo dziewczyna, która powiedziała, że ona jak chce się nosić alternatywnie to wkłada to, a nie tamto. ale czy my się pytałyśmy o wasze zdanie? no nic, dużo jest ludzi, którzy ubiera się w ciuchy wybrane specjalnie dla nich z porta portese (takiego wielkiego targu, gdzie można kupić wszystko, ja właśnie siedzę w swetrze z szetlandzkiej wełny z PP za 1 eur), przez ludzi, którzy są na tyle sprytni, że wyczują, który sweter, która bluzka, czy która marynarka sprzedadzą się za 30-40 euraczy. no nic, to temat na inną okazję. po 2 szotach z tequili, stwierdziłyśmy jednak, że wychodzimy, bo ani tańczyć, ani rozmawiać, ani usiąść się nie dało.
scherzo. con fuoco.

wyszłyśmy na dwór, a tam znów: cisza, spokój, noc, śnieżek. cieszy. to chyba znak, że się starzejemy. dziesięć metrów dalej, na placyku, gdzie zazwyczaj wyprowadza się pieski na siku i kupkę, grupa chłopaków z zasłoniętymi twarzami, którzy (już nie jako pierwsi) rzucają w nas śnieżkami. my z Clarą szybkie porozumiewawcze spojrzenie, parasol na bok i hejże do bitwy na śnieżki. muszę przyznać, że dawno się tak nie ubawiłam, miałyśmy super miejscówę (za samochodami i kubłami na śmieci, z których zbierałyśmy śnieg). ludzie, którzy przechodzili dołączali się do naszej drużyny stworzonej ad-hoc i razem zdrowo naparzaliśmy śniegiem. zdecydowanie do powtórzenia. mam nadzieję, że to nie ostatni śnieg na pigneto.